اخبار

نقش تأثیر گذار روحانیت در سینما مغفول مانده است

سینما باید نقش اساسی روحانیت و کارایی او در عرصه‌های مختلف را به تصویر...

مدیر کل کانون های تخصصی مساجد کشور : نظارت یک روحانی خاص برفیلم ها نظارت حوزه علمیه نیست

نظارت یک روحانی خاص بر محتوای دینی فیلم های جشنواره ها قابل تعمیم به...

حجت الاسلام مهدی دانشمند : سینماگران چهره ای درست از روحانیون به تصویر بکشند

این کارشناس مذهبی گفت: از سینماگران می‌خواهیم روحانی را صرفاً در قبرستان، جلسه ختم...

محمد رضا شریفی نیا: جشنواره روحانی و سینما درتلطیف کردن رابطه مراجع با سینماگران نقشی حساس دارد

این بازیگر سینما و تلویزیون جشنواره هایی مثل روحانی و سینما و گفتمان آن...

سینما ، معنویت ، روحانی

سینما هنر – رسانه ای است زاده عصر مدرن . اما این فرزند خلف پیشرفتهای تکنولوژی که جایگاهی ممتاز و یگانه در حوزه رسانه ای دنیای امروز دارد ، هرگز ارتباط خود را با وظایف و کارکردهای معنوی قطع نکرده است.

در کشور ما نیز سینما از دیرباز مورد توجه و علاقه مردم بوده و هست . با پیروزی انقلاب اسلامی و فروپاشی نظام حاکم بر ایران، سینما از عمده ترین نهادهای مغضوب معرفی شد و به جز تعداد بسیار معدودی، تولید فیلم معلق ماند. اما با عنایت و هدایت رهبر بزرگی که اهمیت فرهنگ را به خوبی می دانست ،  خشم مردمی رو به کاهش رفته و این بار خانواده ی سینما تعهد خود را به اثبات رساند و در مسیری متفاوت تولید فیلم هایی شروع شد که با حساسیت های برگرفته از خواستگاه های اسلامی بود. این روند رو به رشد به تدریج شکلی مشخص به خود گرفت و تبدیل به موج نویی به نام معنویت سینمایی شد. منتقدان بسیاری نیز به این مقوله پرداختند و نظرات متفاوتی ارائه دادند . سئوالاتی مطرح شد ، مثلا : آیا سینمای معنوی ، همان سینمای دینی است؟ آیا معنویت سینمایی ، همان سینمای اخلاقی است؟ آیا معنویت در سینما ، همان سینمایی است که به عالم غیب می پردازد؟ آیا پرداختن به موجودات غیر ارگانیک همانند جن، آل، شیطان و..از مختصات سینمایی است که دغدغه معنویت دارد ؟ آیا پرداختن به مسائلی که در قلمرو بینش ماتریالیسم نیست، از مختصات سینمای معنوی – اسلامی است؟ آیا مولفه ها و جستارهای رازوارانه، از مختصات سینمای معنوی است ؟ و ...


در پاسخ به این پرسش ها با آوردن مثالهایی به نتیجه گیری جالبی می توان دست پیدا کرد، پاسخ برای چنین سئوالاتی منفی است مشروط بر اینکه زیربنا و اساس وقایع را جستارهای معنوی تشکیل دهند.
با قبول این دیدگاه و پذیرفتن شرط عنوان شده به این نتیجه می رسیم که برای ساخت چنین فیلم هایی نیاز به تحقیقات در حوزه ی دین خواهیم داشت که روحانیت تنها حلقه ی اتصال موضوع با محتوای معنوی خواهد بود. قشری از جامعه که اساسی ترین دغدغه در این خصوص را داراست. هرچند تاریخچه ی ساخت فیلم های متکی به معنویت به قبل از انقلاب نیز باز می گردد اما بعد از انقلاب اساس فیلم های ساخته شده بر محتوای دینی استوار بوده و در کنار این جریان اعتراض گاه و بی گاه روحانیت را به این گونه فیلم ها شاهد بوده ایم. منصفانه نخواهد بود که این اختلاف نظر را تنها ایراد فیلم سازانی بدانیم که با آگاهی کمتری دست به ساخت فیلم های اینچنینی می زنند، هرچند هویت فیلم نشات گرفته از اعتقاد و دیدگاه کارگردان است؛ اما فاصله ای که روحانیت با سینما دارد و در حفظ آن می کوشد یکی از عمده دلایل بی تمایلی سازندگانیست که ناپخته دست به ساخت اعتقاداتشان می زنند. البته دلیل دیگری هم که این فاصله را بشتر نمایان می کند خط قرمزهایی نامریی است که برگرفته از فرهنگ ماست و بامقدسات ما عجین شده است.
اساس اسلام بر پایه ی پاسخ و پرسش است، شک به معنای خروج از دین نیست بلکه ایمان به اعتقادی است که با پاسخ به یقین تبدیل می شود و اتفاقا شک و شبهه یکی از دراماتیکهای دینی است که انسان را به کمال نزدیکتر می کند. اما شاید ترس از خط قرمز نامریی سبب بی پاسخ ماندن پرسشهایی می شود که سطح ارزشی فیلم را تنزل داده و روحانیت را به اعتراض وا می دارد. اگر روحانیت به ظرافت این موضوع واقف بوده و به جای مخالفت راه حل های دینی خود را ارائه دهد می توان این امید را داشت که با کمک کاملیت اسلامی و داشتن فیلم سازانی شایسته و تعاملی همه جانبه میان روحانی و سینماگر ، افق های روشنی در نشر دین و فرهنگ ایرانی اسلامی توسط خانواده بزرگ سینما خواهیم داشت.


شکوفه انسان